Μια αληθεια!

Το κειμενο δεν ειναι δικο μου αλλα ειναι Respect γι' αυτο και το δημοσιευω!

Είναι αρχές Μαΐου. Πόσο έχει μείνει μέχρι τις Πανελλήνιες; Δυο βδομάδες και κάτι και όσο κάθομαι και διαβάζω Ιστορία ή οτιδήποτε,
το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι η Τρίτη Λυκείου που τελειώνει και όλα αυτα τα πραγματα που θα μου λείψουν.
Θα μου λείψει το ηλίθιο πρωινό ξύπνημα
θα μου λείψουν τα κάγκελα που πηδάω καθε πρωί
θα μου λείψει η προσευχή που χάνω
θα μου λείψουν τα αυτοκτονικά βαρετά Αρχαία της πρώτης ώρας
θα μου λείψουν οι συμμαθητές μου
όλοι
αυτοί που ξέρω απ' το νήπιο
αυτοί που αγαπάω
αυτοί που πάω
αυτοί που μου τη σπάνε
αυτοί που μισώ
οι κοπέλες που μ' αρέσουν
ο κάγκουρας με τη χαίτη και τον φραπέ πάντα στο χέρι
τα επαγγελματικά φυσοκάλαμα του Μήτσου
τα «Έλα στο πρώτο θρανίο», «Σταματήστε να μιλάτε», «Βγείτε έξω!»
τα «Μαλάκα, κοίτα κώλο που της κανει αυτό το παντελόνι» ή «Μαλάκα, πάλι στρινγκ φοράει!!» (αυτά τα σχόλια αρχίζουν πάντα με «Μαλάκα»...)
τα φλερτ
τα κουτσομπολιά
το τσιγάρο στο διάλειμμα
τα δανεικά για τυρόπιτα
οι καυγάδες μετά από κάθε ντέρμπι
οι κοπάνες της τελευταίας ώρας
η πενταήμερη (και οχι πενθήμερη)
η συμμαθήτρια που έκλαιγε επειδή κι αυτής θα της λείψουν όλα αυτά
ο συμμαθητής που, επειδή έκανε μπάφο, θεωρεί ότι επαναστάτησε
το χιλιογραμμένο θρανίο
το ότι, παρότι μπορεί να πίνεις, να καπνίζεις, να φασώνεσαι, να πηδιέσαι, να θεωρείς ότι μεγάλωσες, να θες περισσότερη ελευθερία,
ξέρεις οτι είσαι ακόμα παιδί και το ξέρουν κι οι άλλοι.
Αν κι έχω λοιπόν περιθώριο για απουσίες, δε θα τις κάνω! Θα συνεχίσω να ξυπνάω και να πηδάω τα κάγκελα. Έτσι,
για να ζήσω για άλλο λίγο αυτό που επί 11 χρόνια καταριόμασταν και ευχόμασταν να τελειώσει,
αλλά την τελευταία χρόνια συνειδητοποιούμε πόσο αγαπάμε και πόσο θα θέλαμε να συνεχιστεί για λίγο ακόμα...

*αν δεν κανω λαθος ειναι απο ενα γραμμα στο Dear Schooligans.

A muse story!

So, as I was UNO in a CAVE I decided to go to the MUSCLE MUSEUM but unfortunately got a SUNBURN.
Later, in an UNINTENDED way with my PLUG IN BABY we had NEW BORN and got a BLISS from the priest.
We listended to HYPER MUSIC and were FEELING GOOD.
Suddenly, a DEAD STAR fell IN YOUR WORLD and everyone had STOCKHOLM SYNDROME.
Our TIME IS RUNNING OUT and HYSTERIA is all over the place.
The religious people SING FOR ABSOLUTION  and scream APOCALYPSE PLEASE.
A while later BUTTERFLIES AND HURRICANES caused a SUPERMASSIVE BLACK HOLE that sucked all of the STARLIGHT.
It is thanks to the KNIGHTS OF CYDONIA, who were INVICIBLE, that we finally got the MAP OF THE PROBLEMATIQUE and
start an UPRISING in order to fullfil our UNDISCLOSED DESIRES with the help of the RESISTANCE.
We were marching down the streets singing along to our anthem EXOGENESIS: SYMPHONY but the upcoming NEUTRON STAR COLLISION was fatal for everyone.
Of course, LOVE IS FOREVER!

Μια ιστορια βγαλμενη απο τα singles των muse παρμενα με τη σειρα!

Recurring nightmares κατα... Ματθαιον!

Και για να μην τα λεω εγω, τα λεει ο κυρ bellamyς, ο Μαθιου! Χουντου λοιπον:



Come into my life
Regress into a dream
We will hide
And build a new reality

Draw another picture
Of the life you could've had
Follow your instincts
And choose the other path

You should never be afraid
You're protected
From trouble and pain
Why, why
Is this a crisis
In your eyes again?

Come to be
How did it come to be?
Tied to a railroad
No love to set us free
Watch our souls fade away
And our bodies crumbling
Don't be afraid

I will take the blow for you

And I've had recurring nightmares
That I was loved for who I am
And missed the opportunity
To be a better man




Και μια live καταθεση:

Απ' το νηπιαγωγειο στο... Νηπιαγωγειο!

Ητανε Σαββατο, λοιπον, και ειπαμε να παμε στο Μαρουσι αρχικα, λοιπον, και ετσι πηγαμε εκει, λοιπον. Και ποιο ειναι το θεμα, λοιπον? Το θεμα, λοιπον, ειναι οτι εκει στο Μαρουσι που πηγαμε ηταν κυριολεκτικα "νηπιαγωγειο". Η ωρα ηταν λιγο μετα τις 11 και σ' ολη την πλατεια, το σταθμο και τις πανω-πανω καφετεριες, ναι, αυτες κοντα στο σταθμο, ειχε μαζευτει ολο το γυμνασιο-λυκειο, μη σου πω απο δευτερα λυκειου και κατω, κατακλειζωντας καθε σπιθαμη του χωρου λες και γινοταν καποιο τεραστιο party της ηλικιας!

Και πας και καθεσαι ας πουμε στα Flocafé και περνανε πεντε, περνανε δεκα λεπτα και σερβιτορα/ος πουθενα! Και 'κει που λες σιγα μην κατσω να τους πληρωσω κιολας με τετοια εξυπηρετηση και σηκωνεσαι και φευγεις και πας και καθεσαι στην Αιγλη, τσουπ, να σου και σου καθεται διπλα σου ενας τρελος, εκει να δεις φαση! Και να λεει στη σερβιτορα κατι περιεργα για τον καφε και το νερο και να μιλαει ολη την ωρα μονος του και να λεει κατι για στρατοδικεια, λεφτα, αεροπλανα, καριερες και αλλα διαφορα. Φαντασου τι ειχε περασει ο τυπος για να φτασει σε αυτο το σημειο!

Τες πα, με τα πολλα, αφου ηρθε και ο driver, που μολις ειχε "τελειωσει", μπουκαραμε μεσα στη Megan(e) Fox και βρουμμμ με πολυ γκαζι φτασαμε στο Γκαζι! Ειχε, βλεπεις, εκει το Synch Festival το οποιο τα τελευταια χρονια, γυρω στα 7 αν δεν κανω λαθος, εχει καθιερωθει στην Ελλαδα ως ενα απο τα πιο καλα και συνεπη festivals φερνοντας καλλιτεχνες απ' ολο τον κοσμο, ασημους και μη! Και αφου το γυρισαμε λιγο και δε βρηκαμε καποιον τροπο να μπουμε μεσα, και ουτε στα πολυ ωραια κεραμιδια μπορουσαμε να παμε αφου μας ελειπε ενας... καδος, ειπαμε να τη βγαλουμε σε κανα μαγαζι.

Μετα, λοιπον, απο λιγο "ψαξιμο" στα πολυσυχναστα καφετεροclubs της πλατειας και αφου δε βρηκαμε καπου να αραξουμε το πετσι μας αποφασισαμε να δοκιμασουμε κατι πιο μακρινο μιας και η ωρα ετεινε να ξεφυγει ασχημα και εμεις θα ξεμεναμε ετσι ξεροι. Και ετσι καταληξαμε στο Νηπιαγωγειο. Πολυ ωραιο και cool μαγαζακι το οποιο ουσιαστικα ειναι δυο-σε-ενα! Η εσωτρικη αιθουσα με fantaisie διακοσμηση για αυτους που γουσταρουν να χορεψουν σε alternative ρυθμους, οχι αυτες τις mainstream, νταπα-ντουπα βλακειες, και η εξωτερικη με chill-out, ambient, trip hop και electronica μουσικη για χαλαρη συζητηση πλαισιωμενη απο το δροσερο αερακι της νυχτας και των δεντρων/φυτων που βρισκονται στο χωρο, παντα με το ποτο/μπυρα στο χερι!